Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Λα ματζόρε

ένα πιάνο ουρλιάζει
μόνο στο σαλόνι
κι ένα νεκρό παιδί κύτεται εκεί
το άφησα
να πνιγεί στη μαύρη μοίρα του
για λεπτά
να πνιγεί
να πνιγεί στο χάος
που άφησες

του έγδαρα το πρόσωπο
αφού πρώτα παρατήρησα
τα καστανόξανθα μαλλιά του,
για αρκετή ώρα
φυσούσε
κι ο αέρας τα έπαιρνε μαζί του
ύστερα έμεινα καραφλό
και το πιάνο ούρλιαζε
και πονούσε το παιδί
ήταν δεν ήταν δεκαοχτώ
μόνο του
στο σκοτάδι
καθόταν κι έπαιζε
κι έπινε
κι ούρλιαζε

και το αφήσαμε όλοι
να φύγει
δίχως να γράψει ένα κύκνειο άσμα
μια τελευταία μελωδία
να κλαίει και να καίνε οι νότες
τα χέρια
παραδωμένα στα πλήκτρα ,
κομμένα

του έγδαρα το πρόσωπο
τα κόκκινα μάγουλα
το άσπρο του δέρμα
και πονούσε
το άκουσα

αλλά συνέχισε να παίζει το πιάνο
μια μελωδία που δεν θα ξανα έπαιζε
το άφησα

το άφησα να φύγει

το άφησα να φύγει

να πνιγεί

και
εκείνο
άφησε

άφησε το πιάνο να ουρλιάζει

στο σαλόνι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου