Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Τοξότης

Πέρασα την κλωστή και
την άφησα
-λίγο- να σφίξει το δάχτυλο,
να μου θυμίσει
τα τελευταία ,
να μεταμορφωθεί
σε αγκάθι
που βασανιστικά
θα τρυπάει το δάχτυλο
( και το αίμα να πέφτει )

Μα τί κάνεις ;
τότε...
τί θα κάνεις ;

Το αγκάθι γίνεται ένα με το σώμα.

Κοίταξα στον καθρέφτη
κι ό,τι πρόλαβα να δω
ήταν
ένα
βέλος
-καρφωμένο -
γατζωμένο στο σημείο που πονάει πιο πολύ -

Σάπισε αυτή η πόλη ,
κι εμείς μένουμε εδώ μέσα ,
ριζώνουμε
και μας καίνε.

Γίναμε τσιμέντο,
μας κοίταξε η αλλαγή
μα έφυγε ,
πήρε το δρόμο του γυρισμού.

Ριζώσαμε καλά καλά
και τώρα θέλουμε να φύγουμε.

( μα πού θα πας ; )

Κοίταξε κάτω μου,
γονάτισα,
έκλεισα
τα μάτια
κι άφησα τον
πόνο
να νικήσει.


( μα τί κάνεις ; τότε ... τί θα κάνεις )



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου