Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

YALOM

Πέντε λεπτά αργότερα ,
το κρύο είχε στεγνώσει τα δάκρυα.
Είχα παγώσει,
και έξω και μέσα.
Πίστεψα
στην αλήθεια ,
κράτησα
τη λογική κοντά μου,
κι άφησα το συναίσθημα
να με καίει σιγά , αργά , σταθερά.
Όπως πρώτα.
Όσο φοβάσαι να ζήσεις ,
τόσο πιο πολύ
αγκαλιάζεις τον θάνατο.
Ίσως κι όχι.
Μα σε ένα κόσμο ,
γεμάτο
αλήθεια
ψύχρα κρυμμένη στην ζέστη ,
τίποτα δεν είναι αρκετό.
Συνεχίζω να ψάχνω.
Πέντε λεπτά νωρίτερα ,
όλα ήταν αλλιώς.
Και αυτό το ονομάζω στιγμή.
Λίγο πριν τα δάκρυα παγώσουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου